Seder Kodashim · Massechet Zevachim · Perek Hei · Mishná 6 de 8

A oferenda de agradecimento e o carneiro do nazireu: já santidade leve

הַתּוֹדָה וְאֵיל נָזִיר קָדָשִׁים קַלִּים
Mishná (ed. Torat Emet, domínio público) · tradução original PT-BR

A Mishná · הַמִּשְׁנָה

A sexta mishná marca a virada do capítulo: encerradas as oferendas de santidade suprema, começam agora as de santidade leve (kodashim kalim), que podem ser abatidas em qualquer ponto do pátio e comidas por qualquer pessoa pura em toda a cidade. A oferenda de agradecimento e o carneiro do nazireu, porém, conservam o prazo mais restrito de consumo, idêntico ao das oferendas anteriores.

A oferenda de agradecimento e o carneiro do nazireu são santidade leve. Seu abate é em qualquer lugar do pátio, e seu sangue requer duas aplicações que são quatro.Diferentemente de tudo o que veio antes, estas duas oferendas já não exigem o lado norte para o abate: podem ser abatidas em qualquer ponto do pátio do Templo. O regime de aspersão do sangue, no entanto, continua sendo o mesmo — duas aplicações diagonais que cobrem as quatro faces do altar.

E são comidas em toda a cidade, por qualquer pessoa, em qualquer forma de alimento, por um dia e uma noite, até a meia-noite.Também o local de consumo se amplia: não mais restrito ao pátio do Templo, mas permitido em toda Jerusalém, e não mais reservado a sacerdotes, mas aberto a qualquer israelita puro. O prazo, contudo, permanece breve — até a meia-noite seguinte ao abate.

O que é retirado delas é como elas, exceto que o retirado é comido pelos sacerdotes, suas mulheres, seus filhos e seus servos.Da oferenda de agradecimento e do carneiro do nazireu, uma porção é separada e entregue ao sacerdote (peito, coxa e porções do pão que os acompanha) — e essa porção, embora sujeita às mesmas regras de tempo e lugar, pode ser comida não apenas pelo próprio sacerdote, mas também por sua esposa, seus filhos e seus escravos, como acontece com toda porção sacerdotal.

הַתּוֹדָה וְאֵיל נָזִיר, קָדָשִׁים קַלִּים, שְׁחִיטָתָן בְּכָל מָקוֹם בָּעֲזָרָה, וְדָמָן טָעוּן שְׁתֵּי מַתָּנוֹת שֶׁהֵן אַרְבַּע, וְנֶאֱכָלִים בְּכָל הָעִיר לְכָל אָדָם, בְּכָל מַאֲכָל, לְיוֹם וָלַיְלָה עַד חֲצוֹת. הַמּוּרָם מֵהֶם כַּיּוֹצֵא בָהֶם, אֶלָּא שֶׁהַמּוּרָם נֶאֱכָל לַכֹּהֲנִים, לִנְשֵׁיהֶם וְלִבְנֵיהֶם וּלְעַבְדֵיהֶם:

Halachot · הֲלָכוֹת

Rambam · Perush HaMishná, Zevachim 5:6
הַתּוֹדָה הִיא קָרְבַּן שְׁלָמִים עִם מִנְחָה... שֶׁנֶּאֱמַר וְזֹאת תּוֹרַת זֶבַח הַשְּׁלָמִים אִם עַל תּוֹדָה יַקְרִיבֶנּוּ... וְהַמּוּרָם הוּא הַדָּבָר שֶׁהַכֹּהֵן נוֹטֵל מִתּוֹדָה וְאֵיל נָזִיר, וְהוּא שֶׁנּוֹטֵל מִקָּרְבַּן תּוֹדָה חָזֶה וְשׁוֹק, וְנוֹטֵל מִן הַלֶּחֶם שֶׁמַּקְרִיבִין עִמּוֹ אֶחָד מִכָּל קָרְבָּן שֶׁהֵן אַרְבַּע חַלּוֹת... וְכָל אֵלּוּ אוֹכְלִין אוֹתָן הַכֹּהֲנִים זְכָרִים וּנְקֵבוֹת.

Rambam identifica a oferenda de agradecimento como um tipo de oferenda de paz acompanhada de uma oferenda vegetal (quarenta pães de quatro tipos). Detalha a porção sacerdotal: da carne, o peito e a coxa; do pão, um exemplar de cada um dos quatro tipos; e do carneiro do nazireu, o antebraço cozido, o peito, a coxa, um bolo de matzá e uma torta ázima. Diferentemente da carne comum da oferenda, que só sacerdotes homens comem, essa porção sacerdotal pode ser comida por homens e mulheres da família do sacerdote, conforme o versículo “teu direito e o direito de teus filhos”.

Bartenura · Zevachim 5:6
הַתּוֹדָה וְאֵיל נָזִיר קָדָשִׁים קַלִּים. אֵין מוֹעֲלִין בָּהֶן. שְׁחִיטָתָן בְּכָל מָקוֹם. אֵין טְעוּנִין שְׁחִיטָה בַּצָּפוֹן. וְנֶאֱכָלִים בְּכָל הָעִיר. דְּגַבֵּי חַטָּאת כְּתִיב וַאֲכַלְתֶּם אֹתָהּ בְּמָקוֹם קָדוֹשׁ, וְאֵין שְׁלָמִים בְּמָקוֹם קָדוֹשׁ אֶלָּא בְמָקוֹם טָהוֹר, דְּהַיְנוּ בְּכָל הָעִיר... הַמּוּרָם מֵהֶם. חָזֶה וְשׁוֹק שֶׁנָּתַן מֵהֶן לַכֹּהֵן כִּשְׁאָר שְׁלָמִים, דְּתוֹדָה לִשְׁלָמִים אִתְקַשׁ.

Bartenura explica que a santidade leve destas oferendas significa que não se aplicam a elas as leis de meilá por uso indevido, e que seu abate não precisa ocorrer no norte. Localiza a fonte para o consumo “em toda a cidade” por oposição ao “lugar sagrado” exigido para a oferenda de pecado: as oferendas de paz exigem apenas um “lugar puro”, ou seja, qualquer área da cidade da qual leprosos são excluídos. E deriva o direito à porção sacerdotal do peito e da coxa da equiparação explícita, no próprio texto bíblico, entre a oferenda de agradecimento e a oferenda de paz comum.