Seder Kodashim · Massechet Meilá · Perek Bet · Mishná 7 de 9

O pão da presença: da consagração até a queima das taças de incenso

לֶחֶם הַפָּנִים מוֹעֲלִין בּוֹ מִשֶּׁהֻקְדַּשׁ
Mishná (ed. Torat Emet, domínio público) · tradução original PT-BR

A Mishná · הַמִּשְׁנָה

Paralelamente às duas pães, a mishná trata agora do pão da presença, arranjado semanalmente sobre a Mesa de Ouro no Santuário — cuja meilá cessa quando as taças de incenso que o acompanham são queimadas no altar, liberando-o para o consumo dos sacerdotes

O pão da presença — há meilá nele desde que foi consagrado. Formou crosta no forno — tornou-se apto a ser desqualificado por tevul iom e por mechussar kipurim, e a ser arranjado sobre a mesa. Foram oferecidas as taças — são responsáveis sobre ele por causa de pigul, notar e impureza, e não há neles meilá.

Esta mishná espelha exatamente a estrutura da anterior, agora para o lêchem hapanim, o pão da presença arranjado sobre a Mesa de Ouro no Santuário a cada Shabat (Vaicrá 24:5-9). Assim como as duas pães, o primeiro estágio de aptidão ocorre quando o pão forma crosta no forno, tornando-o suscetível à desqualificação por tevul iom e mechussar kipurim, e apto a ser arranjado sobre a mesa — e, também aqui, não se menciona pernoite, já que o pão da presença permanece intencionalmente sobre a mesa por muitos dias antes de ser comido. O que substitui a aspersão do sangue como ato liberador, neste caso, são as taças de incenso (bezichin) colocadas junto ao pão, que, ao serem queimadas no altar na semana seguinte, cumprem a função de “liberador” do pão para o consumo dos sacerdotes. É esse ato — a queima das taças — que fixa a responsabilidade por pigul (caso alguém tenha pensado, no momento de sua queima, em comer o pão fora do tempo devido), por notar e por impureza; e é também esse ato que retira definitivamente o pão do âmbito da meilá, pois a partir dele os sacerdotes já têm plena permissão para comê-lo.

לֶחֶם הַפָּנִים, מוֹעֲלִין בּוֹ מִשֶּׁהֻקְדַּשׁ. קָרַם בַּתַּנּוּר, הֻכְשַׁר לְהִפָּסֵל בִּטְבוּל יוֹם וּבִמְחֻסַּר כִּפּוּרִים, וּלְהִסָּדֵר עַל גַּבֵּי הַשֻּׁלְחָן. קָרְבוּ הַבְּזִיכִין, חַיָּבִין עָלָיו מִשּׁוּם פִּגּוּל, נוֹתָר וְטָמֵא, וְאֵין בָּהֶן מְעִילָה:

Halachot · הֲלָכוֹת

Rambam · Perush HaMishná, Meilá 2:7

Rambam explica que tudo isto se esclarece quando se compreende o que já se explicou, e se recordar o que se antecipou em Menachot.

Bartenura · Meilá 2:7
לֶחֶם הַפָּנִים. הָכָא נַמִּי לֹא גָרְסִינַן בֵּיהּ לִפָּסֵל בְּלִינָה, שֶׁהֲרֵי נֶאֱפָה בְּעֶרֶב שַׁבָּת וְאֵינוֹ נֶאֱכָל עַד לַשַּׁבָּת הָאַחֶרֶת:

Bartenura explica que, a respeito do pão da presença, também aqui não se lê “desqualificado por pernoite”, pois ele é assado na véspera de Shabat e só é comido no Shabat seguinte.

Perush — os Mefarshim · פֵּרוּשׁ הַמְּפָרְשִׁים

Rashi רַשִׁ"י
Meilá 9a, sobre a Guemará desta mishná
לחם הפנים מועלין בהן משהוקדשו — בפה: קרמו בתנור וכו' — כדאמרינן בשתי הלחם, והכא נמי ליכא בלינה, דהכי קיימא לן לחם הפנים נאכל לשמונה לתשעה לעשרה: ולסדר סידרו על גבי השלחן — וכל זמן שלא קרם אינו קרוי לחם: קרבו הבזיכין — דהיינו המתירין חייבין עליו משום פגול, שאם חישב עליו בשעת הקטרת הבזיכין הריני מקטיר על מנת לאכול הלחם חוץ לזמנו, הוקבע הלחם בפגול, דכי היכי דזריקת דם דבהמה דהיינו מתיריה קובעת בפגול ובנותר ובטמא, ה"נ קבעה הקטרת הבזיכין ללחם הפנים בכל הני: ואין בו מעילה — שהרי יש בו שעת היתר לכהנים:

Rashi explica, sobre “o pão da presença, há meilá nele desde que foi consagrado”: pela boca. Sobre “formou crosta no forno etc.”: como dissemos a respeito das duas pães, e também aqui não há desqualificação por pernoite, pois assim estabelecemos que o pão da presença é comido no oitavo, no nono ou no décimo dia. Sobre “e a ser arranjado sobre a mesa”: e enquanto não formou crosta ainda não se chama pão. Sobre “foram oferecidas as taças”: isto é, os liberadores — são responsáveis por causa de pigul, pois, se alguém pensou, no momento da queima das taças, “eis que queimo com a intenção de comer o pão fora de seu tempo”, o pão se fixa em pigul; pois, assim como a aspersão do sangue do animal, que é seu liberador, fixa em pigul, notar e impureza, do mesmo modo a queima das taças fixa o pão da presença em todas estas. Sobre “e não há neles meilá”: pois já há neles hora de permissão para os sacerdotes.