Seder Kodashim · Massechet Zevachim · Perek Hei · Mishná 5 de 8

Oferendas de paz da comunidade e as seis oferendas de culpa

אֵלּוּ הֵן אֲשָׁמוֹת
Mishná (ed. Torat Emet, domínio público) · tradução original PT-BR

A Mishná · הַמִּשְׁנָה

A quinta mishná reúne duas categorias distintas sob o mesmo regime halachico: as oferendas de paz trazidas pela comunidade (os dois cordeiros de Shavuot) e as seis oferendas de culpa, listadas nominalmente. Embora a oferenda de paz normalmente seja de santidade leve, quando trazida pela comunidade equipara-se à oferenda de pecado.

As oferendas de paz da comunidade e as oferendas de culpa. Estas são as oferendas de culpa: a oferenda de culpa dos roubos, a oferenda de culpa dos aproveitamentos indevidos, a oferenda de culpa da serva destinada, a oferenda de culpa do nazireu, a oferenda de culpa do leproso, a oferenda de culpa suspensa.A mishná enumera as seis ocasiões que geram uma oferenda de culpa: quem jurou falsamente negando um depósito ou furto alheio; quem se aproveitou, sem saber, de um bem consagrado; quem se relacionou com uma serva parcialmente liberta e destinada a um escravo hebreu; o nazireu que se contaminou por contato com um cadáver; o leproso em processo de purificação; e aquele que tem dúvida se cometeu uma transgressão punida com caret.

Seu abate é no norte, e a recepção de seu sangue em vaso de serviço é no norte, e seu sangue requer duas aplicações que são quatro.Tanto as oferendas de paz da comunidade quanto as seis de culpa seguem, quanto ao abate, à recepção e à aspersão do sangue, exatamente o mesmo regime da oferenda de subida: norte, e duas aplicações diagonais que cobrem as quatro faces do altar.

E são comidas para dentro das cortinas, pelos machos do sacerdócio, em qualquer forma de alimento, por um dia e uma noite, até a meia-noite.Quanto ao consumo, porém, ambas se equiparam à oferenda de pecado, e não à oferenda de paz comum: sua carne só pode ser comida dentro do pátio do Templo, exclusivamente por sacerdotes homens, e apenas até a meia-noite seguinte ao abate.

זִבְחֵי שַׁלְמֵי צִבּוּר וַאֲשָׁמוֹת. אֵלּוּ הֵן אֲשָׁמוֹת, אֲשַׁם גְּזֵלוֹת, אֲשַׁם מְעִילוֹת, אֲשַׁם שִׁפְחָה חֲרוּפָה, אֲשַׁם נָזִיר, אֲשַׁם מְצֹרָע, אָשָׁם תָּלוּי, שְׁחִיטָתָן בַּצָּפוֹן, וְקִבּוּל דָּמָן בִּכְלִי שָׁרֵת בַּצָּפוֹן, וְדָמָן טָעוּן שְׁתֵּי מַתָּנוֹת שֶׁהֵן אַרְבַּע, וְנֶאֱכָלִין לִפְנִים מִן הַקְּלָעִים לְזִכְרֵי כְהֻנָּה בְּכָל מַאֲכָל לְיוֹם וָלַיְלָה עַד חֲצוֹת:

Halachot · הֲלָכוֹת

Rambam · Perush HaMishná, Zevachim 5:5
כְּבָר יָדַעְתָּ שֶׁאֵין לַצִּבּוּר שְׁלָמִים אֶלָּא שְׁנֵי כִבְשֵׂי עֲצֶרֶת, וְהֵן שֶׁמְּנִיפִין אוֹתָן עַל שְׁתֵּי הַלֶּחֶם... וְסָמַךְ אוֹתָן הַכָּתוּב אֶל הַחַטָּאת, שֶׁנֶּאֱמַר וַעֲשִׂיתֶם שְׂעִיר עִזִּים אֶחָד לְחַטָּאת וּשְׁנֵי כְבָשִׂים בְּנֵי שָׁנָה לְזֶבַח הַשְּׁלָמִים, לָכֵן הָיָה מִשְׁפָּטָן כְּחַטָּאת, זוּלָתִי מַתַּן אַרְבַּע, שֶׁאֵין חַיָּבִים בְּמַתַּן אַרְבַּע בְּקָרְבָּן בְּשׁוּם פָּנִים אֶלָּא בְּחַטָּאת בִּלְבַד.

Rambam explica que a única oferenda de paz comunitária são os dois cordeiros trazidos em Shavuot, agitados juntamente com os dois pães. Como a Torá os justapõe à oferenda de pecado no mesmo versículo (Vayikrá 23:19), a lei os equipara à oferenda de pecado quanto ao lugar de abate e ao consumo — exceto quanto às quatro aplicações nos chifres, privilégio exclusivo da oferenda de pecado: aqui, como toda oferenda de santidade suprema comum, bastam duas aplicações diagonais que valem por quatro.

Bartenura · Zevachim 5:5
זִבְחֵי שַׁלְמֵי צִבּוּר. כִּבְשֵׂי עֲצֶרֶת. אֲשַׁם גְּזֵלוֹת. הָאָמוּר בִּשְׁבוּעַת הַפִּקָּדוֹן. אֲשַׁם מְעִילוֹת. הַנֶּהֱנֶה מִן הַהֶקְדֵּשׁ. אֲשַׁם שִׁפְחָה חֲרוּפָה. הַבָּא עַל שִׁפְחָה שֶׁחֶצְיָהּ שִׁפְחָה וְחֶצְיָהּ בַּת חוֹרִין... אֲשַׁם נָזִיר. שֶׁנִּטְמָא בְּמֵת. אָשָׁם תָּלוּי. סָפֵק שָׁגַג בְּדָבָר שֶׁחַיָּבִין עַל זְדוֹנוֹ כָּרֵת, סָפֵק לֹא שָׁגַג. וְנֶאֱכָלִין לִפְנִים מִן הַקְּלָעִים. דִּכְתִיב בְּאָשָׁם בְּקֹדֶשׁ הַקֳּדָשִׁים תֹּאכֲלֶנּוּ. וְזִבְחֵי שַׁלְמֵי צִבּוּר סָמַךְ אוֹתָן הַכָּתוּב לְחַטָּאת, לוֹמַר לְךָ שֶׁדִּינָן כַּחַטָּאת... אֲבָל אֵין טְעוּנִים אַרְבַּע מַתָּנוֹת כַּחַטָּאת.

Bartenura identifica cada uma das seis oferendas de culpa: a de roubo, trazida por quem jurou falsamente sobre um depósito; a de aproveitamento indevido, por quem usufruiu sem saber de algo consagrado; a da serva destinada, por quem se relacionou com uma serva meio-liberta prometida a um escravo hebreu; a do nazireu impuro por cadáver; e a culpa suspensa, para quem tem dúvida sobre ter transgredido algo punível com caret. Cita o versículo que fixa o consumo da oferenda de culpa “no lugar santíssimo”, e explica que a Torá justapõe as oferendas de paz da comunidade à oferenda de pecado precisamente para ensinar que seu regime de consumo é idêntico ao dela — mas sem herdar as quatro aplicações nos chifres, privilégio único da própria oferenda de pecado.

Perush — os Mefarshim · הַמְּפָרְשִׁים

Rashi רַשִׁ״י
Rashi sobre a Guemará de Zevachim, 55a
גְּמָ׳ וַעֲשִׂיתֶם שְׂעִיר עִזִּים וְגוֹ׳ — גַּבֵּי שְׁתֵּי הַלֶּחֶם וְכִבְשֵׂי עֲצֶרֶת כְּתִיב, וְסֵיפֵיהּ דִּקְרָא וּשְׁנֵי כְבָשִׂים וְגוֹ׳.

Rashi identifica a fonte bíblica citada pela Guemará para exigir que as oferendas de paz da comunidade sejam abatidas no norte: o versículo sobre os dois pães e os cordeiros de Shavuot (Vayikrá 23:19), cuja continuação menciona explicitamente “e dois cordeiros… para sacrifício de oferendas de paz” logo após o bode de pecado — a justaposição de que Rambam e Bartenura também se valem.